Did you like the article?

Showing posts with label Savitribai Phule. Show all posts
Showing posts with label Savitribai Phule. Show all posts

Sunday, April 12, 2026

 


सावित्रीबाई आणि जोतिबांच्या पाऊलखुणांची शोधमोहीम
महात्मा जोतिबा अणि सावित्रीबाई फुले यांनी पुण्यात स्कॉटिश मिशनच्या शाळेत शिक्षण घेतले हे सर्वश्रुत आहे. जोतिबा १८४१ ते १८४७ या काळात स्कॉटिश मिशनच्या शाळांत शिकले.
सर विल्यम हंटर शिक्षण आयोगाला दिलेल्या निवेदनाच्या पहिल्याच परिच्छेदात जोतिबांनी आपण मिशनच्या शाळेत शिक्षकाचे काम केले होते असे म्हटले आहे.
जोतिबांकडून अबकडई गिरवणे शिकल्यानंतर सावित्रीबाई फुले यांनी जेम्स मिचेल यांच्या पत्नी मार्गारेट शॉ मिचेल आणि नगरच्या अमेरिकन मराठी मिशनच्या सिंथिया फरार यांच्याकडे अध्यापनाचा अभ्यासक्रम पूर्ण केला.
सावित्रीबाई अशाप्रकारे देशातील पहिल्यावहिल्या एतद्देशीय प्रशिक्षित शिक्षिका बनल्या.
`सत्यशोधक' या मराठी चित्रपटात `जेम्स (मिचेल) साहेब' या स्कॉटिश मिशनरीचे पात्र आहे.
लहानग्या जोतिबांना आणि त्यांच्या सहकाऱ्यांना स्कॉटिश मिशनच्या शाळेत जेम्स मिचेल अगदी प्रेमाने शिकवतात, त्यांच्याशी मायेने वागतात असे या चित्रपटात दाखवले आहे.
`फुले' या हिंदी चित्रपटात सावित्रीबाईंना अध्यापन प्रशिक्षणासाठी घोडाबग्गीत घेऊन जोतिबा फुले नगरच्या अमेरिकन मिशनरी मिस सिंथिया फरार यांच्याकडे जातात असे दाखवले आहे.
जोतिबा यांनी पुण्यातील स्कॉटिश मिशनरी जेम्स मिचेल यांच्या नेमक्या कुठल्या शाळेत शिक्षण पूर्ण केले, सावित्रीबाई यांनी मिसेस मार्गारेट शॉ मिचेल यांच्या पुणे कॅम्पातील नेमक्या कोणत्या शाळेत आपला अध्यापनाचा अभ्यासक्रम पुरा केला याबाबत खात्रीलायक माहिती मिळत नाही.
स्कॉटिश मिशनच्या पुण्यात मुख्य पेठांमध्ये आणि पुणे कॅम्पात म्हणजे सदर बझारमध्ये अनेक शाळा आणि संस्था होत्या. यापैकी नेमक्या कुठल्या जागी मिचेल दाम्पत्य राहत होते?
नेमक्या कुठल्या स्कॉटिश शाळेत आधी जोतिबा आणि नंतर मिसेस मिचेलच्या शाळेत सावित्रीबाई शिकल्या?
नेमक्या कुठल्या स्कॉटिश मिशनरी शाळेत जोतिबांनी १८५० नंतर शिक्षक म्हणून नोकरी केली ?
आतापर्यंत प्रसिद्ध झालेल्या फुले दाम्पत्यांच्या कुठल्याही मराठी चरित्रांत ही माहिती मिळत नाही.
बहुतेक मराठी चरित्रे फुले दांपत्याच्या शिक्षकांच्या नावांबाबत आणि त्यांच्या शाळांबाबत सोयिस्कर मौन राखतात.
या स्कॉटिश मिशनचे पुण्यात आता मुळी अस्तित्वच नाही असा माझा कालपरवापर्यंत ठाम समज होता.
फुले दाम्पत्याच्या चरित्राशी आणि कार्याशी निगडित असलेल्या या शिक्षणसंस्थांच्या शोधाला अचानक गती मिळाली ती काही महिन्यांपूर्वीच.
सावित्रीबाई आणि जोतिबा फुले यांच्या शाळांबाबत कुतूहल असलेल्या अंधश्रद्धा निर्मूलन समितीचे एक विश्वस्त दीपक गिरमे हे फुले दाम्पत्त्याच्या पुण्यातल्या या शाळा निश्चित करण्याबाबत पाठपुरावा करत होते.
त्यांच्या सततच्या पाठपुराव्यामुळे स्कॉटिश मिशनने पुणे कॅम्पात १८२७ साली सुरु केलेल्या आणि आजही चालू असलेल्या सेंट मार्गारेट मराठी प्रायमरी स्कुलचा मला शोध लागला.
महाराष्ट्र अंधश्रद्धा निर्मूलन समितीच्या (अंनिस) 'अंधश्रद्धा निर्मूलन वार्तापत्र' या मुखपत्राचे सांगलीस्थित संपादक राहुल थोरात यांचा एके दिवशी मला `अमुकअमुक तुमच्याशी बोलू इच्छितात' असा निरोप आला .
त्यानंतर एका अपरिचित क्रमांकाच्या मोबाईलवरून मला फोन आला. तो अंधश्रद्धा निर्मुलन समितीचे एक ट्रस्टी दीपक गिरमे यांचा होता.
मी `सकाळ' वृत्तपत्राच्या `ईसकाळ साठी लिहितो असे राहुल थोरात यांच्याकडून त्यांना कळाले होते, त्यामुळे त्यांनी सकाळ माध्यम समूहातील मुख्य कार्यकारी अधिकारी महेंद्र पिसाळ यांच्याशी थेट संपर्क साधून माझा फोननंबर मिळवला होता.
त्यानंतर गिरमे यांच्या घरी जाऊन त्यांना भेटलो आणि इथून पुढे एक मोठी शोधमोहीम सुरु झाली.
अंधश्रद्धा निर्मुलन समितीने सावित्रीबाई आणि महात्मा जोतिबा फुले यांच्या पुण्यातील शाळांचा शोध घेण्याचे काम सुरु केले होते. त्यासाठी काही दिवसांपूर्वी दीपक गिरमे, प्रवीण देशमुख आणि इतर काही कार्यकर्ते यांनी क्वार्टर गेटपाशी असलेल्या ख्राईस्ट चर्चला भेट दिली होती,
त्या भेटीचा एक व्हिडीओसुद्धा तयार करण्यात आला होता. मात्र त्या टीमला काहीच माहिती मिळाली नव्हती.
.
महात्मा जोतिबा फुले स्कॉटिश मिशनच्या शाळांत शिकले, सावित्रीबाई फुले यांनी नगरच्या सिंथिया फरार यांच्याकडून आणि पुण्यातील स्कॉटिश मिशनरी जेम्स मिचेल यांच्या पत्नी मार्गारेट शॉ मिचेल यांच्याकडून अध्यापनाचे प्रशिक्षण घेतले हे सर्वमान्य आहे असे मी गिरमे यांना सांगितले.
सिंथिया फरार यांची नगरची शाळा म्हणजेच आजची क्लेरा ब्रूस स्कुल, मात्र पुण्यातील स्कॉटिश मिशनची शाळा कुठे होती हे आजही कुणालाच माहिती नाही असे मी त्यांना सांगितले.
`अंनिस' चे ट्रस्टी दीपक गिरमे यांच्या सततच्या पाठपुराव्यामुळे फुले दाम्पत्याच्या शाळांचा शोध लावायलाच हवा असे मलाही वाटू लागले.
अशाच शोधमोहिमेत असताना पुण्यातील पुलगेट बसस्टँडपाशी असलेल्या कार्यालय असलेल्या समाजकार्यकर्त्या आणि वकील असलेल्या असुंता पारधे यांची मी भेट घेतली.
असुंता पारधे यांच्या एक शिक्षिका सावित्रीबाई फुले यांची शाळा असलेल्या नगरच्या क्लेरा ब्रुस शाळेच्या विद्यार्थिनी आहेत. त्यावरून पुण्यातील स्कॉटिश मिशनच्या शाळा कुठे होत्या असा प्रश्न मी त्यांना केला.
असुंता पारधे यांना या स्कॉटिश मिशनबाबत याबाबत काही कल्पना नव्हती, मात्र त्यांच्या कार्यालयाशेजारीच एक जुनी शाळा आहे असे त्यांनी मला सांगितले.
सहज म्हणून त्या शाळेला भेट देण्यासाठी मी त्यांच्याबरोबर निघालो.
दुपारचे साडेचार वाजले होते आणि तोपर्यंत शाळा बंद झाली होती. आता एक छोटीशी बैठी कौलारी वास्तू होती. तीच सेंट मार्गारेट प्राथमिक शाळा होती.
शाळेच्या कुंपणाबाहेरच्या त्या नामफलकाकडे माझे लक्ष गेले आणि आश्चर्याने माझे पाय त्याच ठिकाणी खिळले गेले.
यावेळच्या माझी मानसिक स्थितीचे आता वर्णनसुद्धा करता येणार नाही असा मला आश्चर्याचा आणि आनंदाचा धक्का बसला होतो.
``अहो मॅडम, हिच ती स्कॉटिश मिशनची शाळा!" शाळेच्या नामफलकडे बोट दाखवत मी जवळजवळ ओरडलोच.
असुंता पारधे मॅडम यांना मात्र काहीच अर्थबोध झाला नव्हता.
त्या नामफलकावर लिहिले होते.
``जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीची सेंट मार्गारेट प्राथमिक शाळा - स्थापना १८२७''



`हे जॉन विल्सन म्हणजेच स्कॉटिश मिशनरी डॉ. जॉन विल्सन, मुंबईतल्या विल्सन कॉलेजचे आणि सेंट कोलंबा गर्ल्स स्कुलचे संस्थापक. मुंबईतले डॉ. जॉन विल्सन आणि पुण्यातले जेम्स मिचेल हे दोघेही स्कॉटिश मिशनरी.''
हे बोलणे होत असतानाच मी पटापट त्या शाळेच्या नामफलकाचे आणि बंद कुंपणाच्या आतील शाळेच्या आवाराचे पटापट अनेक फोटोसुद्धा मी काढले.
नंतर असुंता पारधे यांच्या कार्यालयात परत गेल्यानंतर आमची जी चर्चा झाली, त्यातून खूप मौल्यवान माहिती मिळाली होती.
असुंता पारधे या पुण्यातल्या लाल देवळापाशी असलेल्या पेट्रोल पम्पाच्या बाजूला असलेल्या सेंट अँड्र्यूज गर्ल्स स्कुलच्या माजी विद्यार्थिनी. ही सेंट अँड्र्यू गर्ल्स स्कुलसुद्धा जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीची शाळा.
या जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीच्या पुण्यात आजही एकूण चार शाळा आहेत,
सेंट मार्गारेट प्राथमिक शाळा, सेंट अँड्र्यू गर्ल्स स्कुल, पुणे कॅम्पातल्या मार्केटपाशी असलेली सेंट जॉन बॉईज सेकंडरी स्कुल आणि रास्ता पेठेतील एथेल गॉर्डन प्रायमरी स्कुल आणि अध्यापन विद्यालय.
असुंता पारधे यांच्याकडून ही माहिती ऐकली आणि सावित्रीबाई आणि जोतिबांच्या पाऊलखुणांच्या शोधमोहिमेला एक निर्णयक वळण लागले आहे याची मला खात्री झाली होती.
या जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीच्या पुण्यातील चार शाळांच्या माजी विद्यार्थ्यांच्या/ विद्यार्थिनींच्या संघटना आहेत आणि या चारही संघटनांचे एकमेकांशी चांगला समन्वय आहे.
माजी विद्यार्थिनींच्या संघटनेच्या एक कार्यकर्त्या या नात्याने असुंता पारधे यांचे त्यामुळे जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीच्या चारही शाळांच्या प्राचार्यांशी सतत संपर्क असतो, असे त्यांनी सांगितले.
तर अशा प्रकारे पुण्यातील स्कॉटिश मिशनच्या म्हणजेच जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीच्या चारही शाळांची मला ओळख पटली आणि त्यांच्या प्राचार्यांची गाठभेट घेणे सहजसुलभ झाले.
ऍडव्होकेट असुंता पारधे यांच्याशी झालेल्या भेटीनंतर मला लागलेल्या या शोधाची मी दीपक गिरमे सरांना लगेचच कल्पना दिली.
मुंबई बंदरात १८१३ साली आलेल्या अमेरीकन मिशनरी लोकांनी मुंबईत १८१४ च्या सुमारास सर्वांसाठी असलेल्या आधुनिक शाळा सुरु करुन सामाजिक क्रांतीची मुहूर्तमेढ रोवली. त्यानंतर मुलींची पहिली शाळा १८२४ साली सुरु केली.
स्कॉटिश मिशनरींनी पुण्यात १८२७ साली शाळा सुरु केल्या. त्यापैकी आजही चालू असलेली पुणे कॅम्पात एक शाळा आहे. सेंट मार्गारेट बालवाडी व प्राथमिक शाळा. स्थापना सहा जानेवारी १८२७.
भारतातल्या सर्वांत जुन्या असलेल्या या सेंट मार्गारेट प्राथमिक शाळेचे द्विशताब्दी स्थापनवर्षसुद्धा आता सुरु झाले आहे
जोतिबा फुले यांचाही जन्म १८२७ सालचा आहे. आज ११ एप्रिल रोजी त्यांची जयंती, आजपासून त्यांच्या द्विशताब्दी जयंतीवर्षाची सुरुवात होत आहे.
रेव्ह. जेम्स मिचेल आणि मिसेस मार्गारेट शॉ मिचेल यांनी पुण्यात मुलांमुलींसाठी अनेक शाळा चालवल्या आणि मिशनकार्य केले. सावित्रीबाई आणि जोतिबा फुले हे त्यांच्या शाळांत शिकलेल्या विद्यार्थ्यांपैकी सर्वाधिक प्रसिद्ध व्यक्ती.
भारतातील एका सर्वांत जुन्या आणि आजही चालू असलेल्या पुणे कॅम्पातील सेंट मार्गारेट मराठी प्राथमिक शाळेला अकरा नोव्हेंबर २०२५ला भेट दिली.
महाराष्ट्र अंधश्रद्धा निर्मूलन समितीचे पदाधिकारी दीपक गिरमे, श्रीपाल ललवाणी, अनिल वेल्हाळ, नंदिनी जाधव वगैरे कार्यकर्ते सावित्रीबाई आणि महात्मा जोतिबा फुले यांच्या पाऊलखुणांचा शोध घेण्याच्या या भेटीत सहभागी झाले होते.
या भेटीचे कारण म्हणजे देशातील सर्वांत जुन्या असलेल्या या स्कॉटिश मिशनरी जेम्स मिचेल यांच्या या शाळेतच महात्मा जोतिबा फुले शिकले असावेत याबद्दल आता माझी खात्री झाली आहे.
शाळेच्या प्रभारी मुख्याधिपिका अनुपमा कलकोटी यांनी भेट देणाऱ्या `अंनिस’च्या कार्यकर्त्यांचे स्वागत केले आणि शाळेची माहिती दिली.
स्कॉटिश मिशनच्या म्हणजे आताच्या मुंबई मुख्यालय असलेल्या जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीच्या पुणे कॅम्पातल्या मार्केटशेजारी असलेल्या शिवाजी सेंट जॉन सेकंडरी स्कुलचे मुख्याध्यापक प्रणित कसोटे, लाल देवळामागे असलेल्या सेंट अँड्र्यूज स्कुल फॉर गर्ल्स शाळेच्या मुख्याधिपिका अर्चना साठे आणि एथेल गॉर्डन अध्यापन विद्यालय प्रिन्सिपल शिल्पा पंडित यांच्याशी संवाद साधला.
महाराष्ट्र अंधश्रद्धा निर्मूलन समितीच्या कार्यकर्त्यांनी सेंट मार्गारेट मराठी प्राथमिक शाळेच्या विद्यार्थ्यांशी संवाद साधला.
ही सर्व मुलेमुली गरीब कुटुंबांतील आहेत. शेजारच्या बिशप्स हायस्कुलच्या आवारातील परिस्थिती आणि या शाळेतील परिस्थिती यात अर्थातच जमीनअस्मानाचा फरक आहे.
कालांतराने सावित्रीबाई आणि जोतिबांच्या इथल्या पाऊलखुणा पूर्णतः मिटल्या जाणार आहे, ही काळ्या दगडावरची रेष आहे.
त्याआधीच या जागेची ओळख झाली, तिथले फोटो घेता आले याचा आनंद आहेच.
जोतिबा आणि सावित्रीबाईंच्या पाऊलखुणा असलेल्या सेंट मार्गारेट मराठी प्राथमिक शाळेच्या आवारात वावरत असताना आपण सहज मागे त्याकाळात जातो.
दोन शतकांपूर्वी सावित्रीबाई आणि जोतिबा फुले यांच्या काळात येथे जसे वातावरण असेल तसेच काही प्रमाणात या सेंट मार्गारेट मराठी प्राथमिक शाळेत आजही आहे.
या शाळेत बालवाडी आणि चौथीपर्यंत वर्ग आहेत, मात्र शाळेतील विद्यार्थ्यांची एकूण पटसंख्या पन्नासदेखील नाही.
आजही मुलेमुली जमिनीवर बसून धडे गिरवतात, मात्र शेणाने सारवलेल्या जमिनीऐवजी आता वर्गात फरशी आहे, त्यावर चटई टाकून विद्यार्थी- विद्यार्थीनी बसतात.
शिक्षिकांची आणि इतर स्टाफची संख्या एका हाताच्या बोटावर मोजण्याइतकी आहे आणि त्यामुळे एकाच वर्गात दोन इयत्तांमधील मुलेमुली एकत्र बसून एकाच शिक्षिकेकडून धडे शिकत असतात.
सुदैवाची बाब म्हणजे सेंट मेरी स्कुलने या शाळेला आपली जुनी शंभरेक बेंचेस दिली आहेत, एकदोन वर्गांत त्यामुळे मुलांमुलींना जमिनीवर बसावे लागत नाही.
या मुलांमुलींच्या सामाजिक-आर्थिक पार्श्वभूमीबाबत वेगळे सांगायला नको, त्यापैकी बरेचसे चारपाच किलोमीटर अंतरावर असलेल्या रामटेकडी परिसरातील आहेत.
शेजारच्या बिशप्स स्कुलने या मुलांमुलींसाठी आपली बस सर्व्हिस मोफत पुरवली आहे.
या दरम्यान मी लिहिलेल्या `सावित्रीबाई आणि जोतिबा फुले यांचे शिक्षक मिचेल दाम्पत्य आणि स्त्रीशिक्षणातील पूर्वसुरी' या पुस्तकाचे प्रकाशन `अंनिस' च्या माध्यमाने ज्येष्ठ्य नेते शरद पवार यांच्या ३ जुलै २०२५ रोजी हस्ते झाले.
`अंनिस'चे ट्रस्टी दीपक गिरमे कार्यक्रमाच्या अध्यक्षस्थानी होते.
याप्रसंगी अंनिस विश्वस्त समितीचे अध्यक्ष गणेश चिंचोले, पुण्याचे माजी महापौर अंकुश काकडे आणि माजी आमदार जयदेव गायकवाड उपस्थित होते. अंनिस राज्य कार्यकारी समितीचे सदस्य प्रवीण देशमुख यांनी प्रास्तविक केले तर राहुल माने यांनी आभार मानले.
सत्तरच्या दशकात विजया श्यामराव पुणेकर सेंट मार्गारेट प्राथमिक शाळेच्या मुख्याधिपिका होत्या.
नंतरच्या काळात त्या मुंबईतील जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीच्या सेंट कोलंबा गर्ल्स हायस्कुलच्या आणि पुण्यातीलच एथेल गॉर्डन अध्यापन विद्यालयाच्या प्राचार्य होत्या.
जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटी म्हणजेच पूर्वीचे स्कॉटिश मिशन. विजया पुणेकर यांनी सेंट मार्गारेट प्राथमिक शाळेचा अगदी जुना तसेच गेल्या काही दशकांचा इतिहास संक्षिप्तपणे लिहिला आहे.
अर्थात या लेखात सावित्रीबाई आणि जोतिबा फुले यांचा नामोल्लेखदेखील नाही.
स्कॉटिश मिशनच्या म्हणजेच मुंबईत मुख्यालय असलेल्या जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीच्या पुण्यातील चारही शाळा सावित्रीबाई आणि जोतीबांचा या शाळेशी असलेल्या निकट संबंधांबद्दल आजही पूर्णतः अनभिज्ञ आहेत.
सन १९८२च्या डिसेंबर महिन्यात प्रकाशित झालेल्या विजया पुणेकर यांच्या लेखातील काही मजकूर पुढीलप्रमाणे आहे:
स्कॉटिश मिशनची पुण्यातील पहिली शाळा-सेंट मार्गारेट स्कूल अँड चिल्ड्रेन्स होम
भारतातील शैक्षणिक संस्थांच्या इतिहासाचे अवलोकन केल्यास स्कॉटिश मिशनरींनी सुरू केलेल्या संस्था दीर्घकाळपर्यंत भव्याहतपणे चालू राहिलेल्या आहेत असे आदळते.
तसेच या संस्थांनी सुरुवातीच्या काळात प्राप्त केलेला उच्च शैक्षणिक दर्जा आजतागायत राखलेला आहे हेही लक्षात घेण्यासारखे आहे.
१८२३ साली स्कॉटिश मिशनरी सोसायटीतर्फे पाठविलेले पहिले मिशनरी रेव्ह. डॉनाल्ड मिचेल पश्चिम भारतात आले. केवळ दहा महिन्यांच्या अवधीत त्यांनी कोकणात दहा शाळा सुरू केल्या.
त्यांच्यानंतर आलेल्या मिशनरींनी १८२७ सालाअखेर ८० शाळा सुरू केल्या होत्या. त्यांपैकीच एक शाळा पुढे सेन्ट मार्गारेट शाळा म्हणून ओळखली गेली.
डॉ. जॉन विल्सन हे अष्टपैलू व्यक्तिमत्व असलेले स्कॉटिश मिशनरी १८२९ साली आपल्या पत्नी मार्गारेट यांच्यासमवेत पश्चिम भारतात कार्य करण्यासाठी आले. अगदी थोड्या अवधीत त्यांनी अनेक भाषा आत्मसात केल्या.
स्त्री-शिक्षणाची आवश्यकता विल्सन दांपत्याला पुरेपूर पटलेली होती. त्यांनी प्रथम कोकणात, नंतर मुंबईत मुलींच्या शाळा सुरू केल्या.
त्याच सुमारास पुणे या ठिकाणी रेव्ह. जेम्स मिचेल भाणि त्यांच्या पत्नीची मिशनरी म्हणून नेमणूक झाली होती. १८४० साली पुण्यामध्ये मुलींच्या एकूण पाच शाळा मिचेल दांपत्य चालवित होते.
त्यानंतर १८४१ साली मिसेस् मिचेल यांनी मार्गारेट विल्सन यांनी सुरू केलेल्या बोर्डिंग स्कुलच्या धर्तीवर स्टेनली रोड या ठिकाणी आपल्या राहत्या बंगल्यात एक बोर्डिंग सुरू केली.
तिला सेन्ट मार्गारेट स्कुल असे नाव देण्यात आले.
मिसेस जेम्स मिचेल स्कॉटलंडदेशी १८६६ साली गेल्यानंतर काही काळ मिसेस (जॉन) मरे मिचेल आणि नंतर मिसेस अँगस आणि मिसेस गार्डनर यांनी शाळा व वसतिगृह यांचे कामकाज पाहिले.
१८६६ साली मिसेस गार्डनरच्या काळात सध्याची शाळेची इमारत बांधली गेली. स्कॉटलंडमध्ये वार्षिक सेल भरवून स्त्रियांनी ही इमारत बांधण्यासाठी आर्थिक साहाय्य मिळविले होते.’’
जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीच्या पुण्यातील चार शाळांच्या एक्स स्टुडण्ट्स असोशिएन्सच्या समन्वय समितीने सेंट मार्गारेट शाळेची द्विशताब्दी साजरी करण्याचे ठरवले आहे.
महात्मा जोतिबा फुले यांची द्विशताब्दी जयंती वर्षसुद्धा याच काळात साजरे होणार आहे.
सेंट मार्गारेट शाळेची द्विशताब्दी स्थापना वर्ष आणि त्याच शाळेच्या एका नामवंत विद्यार्थ्यांची द्विशताब्दी जयंती असा योग यावर्षी जुळून आला आहे.

(अंधश्रद्धा निर्मूलन समितीच्या वार्तापत्राच्या एप्रिल महिन्याच्या महात्मा फुले विशेषांकात प्रकाशित झालेला लेख)

Camil Parkhe

Thursday, December 25, 2025

 


सावित्रीबाई आणि जोतिबांच्या आजही कायम राहिलेल्या काही पाऊलखुणांपैकी एक असलेली पुणे कॅम्पातील घाशीराम कोतवालच्या मध्ययुगीन गढीच्या अगदी समोर असलेली ही सेंट मार्गारेट मराठी प्राथमिक शाळा.
सावित्रीबाई आणि जोतिबाचे शिक्षक दाम्पत्य असलेल्या मार्गारेट आणि जेम्स मिचेल या स्कॉटिश मिशनरींचे इथेच वास्तव्य होते, येथील आवारातच फुले दाम्पत्याने शिक्षण घेतले याविषयी आता शंका नसावी
सत्तरच्या दशकात विजया श्यामराव पुणेकर सेंट मार्गारेट प्राथमिक शाळेच्या मुख्याधिपिका होत्या. नंतरच्या काळात त्या मुंबईतील जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीच्या सेंट कोलंबा गर्ल्स हायस्कुलच्या आणि पुण्यातीलच एथेल गॉर्डन अध्यापन विद्यालयाच्या प्राचार्य होत्या.
जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटी म्हणजेच पूर्वीचे स्कॉटिश मिशन.
मुंबईत १९९० साली भरलेल्या चौदाव्या मराठी ख्रिस्ती साहित्य संमेलनाचे विजया पुणेकर यांनी अध्यक्षस्थान भूषवले होते.
विजया पुणेकर यांनी सेंट मार्गारेट प्राथमिक शाळेचा अगदी जुना तसेच गेल्या काही दशकांचा इतिहास संक्षिप्तपणे लिहिला आहे.
अर्थात या लेखात सावित्रीबाई आणि जोतिबा फुले यांचा नामोल्लेखदेखील नाही.
स्कॉटिश मिशनच्या म्हणजेच मुंबईत मुख्यालय असलेल्या जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीच्या पुण्यातील चारही शाळा सावित्रीबाई आणि जोतीबांचा या शाळेशी असलेल्या निकट संबंधांबद्दल आजही पूर्णतः अनभिज्ञ आहेत.
सन १९८२च्या डिसेंबर महिन्यात प्रकाशित झालेल्या विजया पुणेकर यांच्या लेखातील काही मजकूर पुढीलप्रमाणे आहे:
स्कॉटिश मिशनची पुण्यातील पहिली शाळा-सेंट मार्गारेट स्कूल अँड चिल्ड्रेन्स होम
भारतातील शैक्षणिक संस्थांच्या इतिहासाचे अवलोकन केल्यास स्कॉटिश मिशनरींनी सुरू केलेल्या संस्था दीर्घकाळपर्यंत भव्याहतपणे चालू राहिलेल्या आहेत असे आदळते.
तसेच या संस्थांनी सुरुवातीच्या काळात प्राप्त केलेला उच्च शैक्षणिक दर्जा आजतागायत राखलेला आहे हेही लक्षात घेण्यासारखे आहे.
१८२३ साली स्कॉटिश मिशनरी सोसायटीतर्फे पाठविलेले पहिले मिशनरी रेव्ह. डॉनाल्ड मिचेल पश्चिम भारतात आले. केवळ दहा महिन्यांच्या अवधीत त्यांनी कोकणात दहा शाळा सुरू केल्या.
त्यांच्यानंतर आलेल्या मिशनरींनी १८२७ सालाअखेर ८० शाळा सुरू केल्या होत्या. त्यांपैकीच एक शाळा पुढे सेन्ट मार्गारेट शाळा म्हणून ओळखली गेली.
डॉ. जॉन विल्सन हे अष्टपैलू व्यक्तिमत्व असलेले स्कॉटिश मिशनरी १८२९ साली आपल्या पत्नी मार्गारेट यांच्यासमवेत पश्चिम भारतात कार्य करण्यासाठी आले.
अगदी थोड्या अवधीत त्यांनी अनेक भाषा आत्मसात केल्या. स्त्री-शिक्षणाची आवश्यकता विल्सन दांपत्याला पुरेपूर पटलेली होती. त्यांनी प्रथम कोकणात, नंतर मुंबईत मुलींच्या शाळा सुरू केल्या.
त्याच सुमारास पुणे या ठिकाणी रेव्ह. जेम्स मिचेल भाणि त्यांच्या पत्नीची मिशनरी म्हणून नेमणूक झाली होती. १८४० साली पुण्यामध्ये मुलींच्या एकूण पाच शाळा मिचेल दांपत्य चालवित होते.
त्यानंतर १८४१ साली मिसेस् मिचेल यांनी मार्गारेट विल्सन यांनी सुरू केलेल्या बोर्डिंग स्कुलच्या धर्तीवर स्टेनली रोड या ठिकाणी आपल्या राहत्या बंगल्यात एक बोर्डिंग सुरू केली.
तिला सेन्ट मार्गारेट स्कुल असे नाव देण्यात आले.
मिसेस जेम्स मिचेल स्कॉटलंडदेशी १८६६ साली गेल्यानंतर काही काळ मिसेस (जॉन) मरे मिचेल आणि नंतर मिसेस अँगस आणि मिसेस गार्डनर यांनी शाळा व वसतिगृह यांचे कामकाज पाहिले.
१८६६ साली मिसेस गार्डनरच्या काळात सध्याची शाळेची इमारत बांधली गेली.
स्कॉटलंडमध्ये वार्षिक सेल भरवून स्त्रियांनी ही इमारत बांधण्यासाठी आर्थिक साहाय्य मिळविले होते.
१८७२ साली मिसेस बिमॉन्ट यांनी बोर्डिंगची जबाबदारी उचलली. मिसेस मिलर, मिस स्मॉल या मिशनरींनी १८८९ पर्यंत बोर्डिंगचे व इतर काम पाहिले. त्यानंतर मिस पॅक्स्टन आणि मिस लिजरवूड या मिशनरींनी 'पूना विमेन्स वर्क' आणि सेन्ट मागरिट स्कूल आणि बोर्डिंगची जबाबदारी स्वीकारली.
त्यांच्यानंतर अनेक वर्षे या शाळेत काम केलेल्या मिशनरी म्हणजे जेन टेलर. पूर्वी त्या मिस वॉट म्हणून ओळखल्या जात. त्यांची कारकीर्द मोठी होती.
सगुणाबाई भिंगारदिवे या मेट्रनबाईचे त्यांना मोठे सहकार्य मिळाले. विल्सन कॉलेजच्या डॉ. टेलर यांच्याशी त्यांचा विवाह झाल्यानंतर त्यांच्या जागी सगुणाबाईच्या कन्या मालतीबाई भिंगारदिवे शाळेच्या प्रमुख झाल्या.
तत्पूर्वी त्या सेंट अँड्र्यूजमध्ये शिक्षिका दोत्या. सखूबाई आढाव आणि कमळाबाई कोहाळकर यांनीही या शाळेत अनेक वर्षे मेटूनचे फाम केले.
या शाळेचे वैशिष्ट्य म्हणजे कोर्ट कमिटेड आणि अनाथ मुलांसाठी वसतिगृह चालविणे हे होय. जुनी इमारत असूनही मुलींना जास्तीत जास्त सुखसोयी करून दिल्या गेल्या आहेत.
मालतीबाईंच्या काळात एक नवीन डॉर्मेटरी आणि वर्गासाठी दोन खोल्या बांधल्या गेल्या. त्या शिस्तप्रिय आणि उच्च शैक्षणिक दर्जा राखणाऱ्या म्हणून लक्षात राहतील, कृपाबाई पंडित काही काळ शिक्षिका होत्या. नंतर त्या मेट्रनचे काम पाहत.
कृपाबाई कदम या थर्ड इयर उत्तीर्ण झालेल्या शिक्षिकेने दीर्घकाळ तेथे अध्यापन केले. तसेच मेरीबाई गेटस, गेनूबाई शिंदे, मनुबाई पंडित, लीला सेडकर, विमल चव्हाण, गंगूबाई गायकवाड व पद्मा जाधव यांनीही अनेक वर्षे या शाळेत ज्ञानदानाने कार्य केले आहे.
चर्च ऑफ स्कॉटलंड मिशनचे पौड या ठिकाणी असलेले अनाथाश्रम बंद करण्यात येऊन तेथील मुले, मुली आणि मेट्रन्स या सर्वांना मागरिट शाळेत आणि वसतिगृहात राहण्यास आणले गेले, त्यावेळी कमळापाई कोहाळकर पौडहून पुण्यास आल्या.
मालतीबाईंनी पुण्यातील स्कॉटिश मिशनच्या अनेक संस्थांतून सेवा केली, परंतु त्यांची सेन्ट मार्गारेट शाळेतील सेवा सर्वांत वाखाणण्यासारखी आहे. त्यांचा शांत आणि प्रेमळ स्वभाव सर्वांची मने जिंकून घेई. त्यांनी शाळेच्या हेडमिस्ट्रेस म्हणूनही काम पाहिले आणि शैक्षणिक दर्जा उच्च प्रतीचा राखला.
मालतीबाईंच्या नंतर माणिकबाई पारधे शाळेच्या प्रमुख म्हणून नेमल्या गेल्या. त्यांना बेने इस्राएल शाळेत शिक्षिका, मुख्याध्यापिका आणि ट्रे. कॉलेज वसतिगृहप्रमुख अशा विविध कामांचा अनुभव होता. त्या १९६४ साली प्रमुख झाल्या. त्यावेळी शाळेत इ. १ ते ७ वीचे एकूण ११ वर्ग होते.
१९७१ सालापासून ५ ते ७ या इयत्ता दरवर्षी एक याप्रमाणे कमी केल्या गेल्या. सध्या १ ते ४ इयत्ताच असल्या तरी वसतिगृहात ८२ विद्यार्थिनी आहेत.
वसतिगृहाच्या कामाला या संस्थेत अधिक महत्त्व दिले जाते. सध्या ७५ कोर्ट कमिटेड आणि ७ खाजगी विद्यार्थिनी आहेत.
कोर्ट कमिटेड मुलींसाठी समाज कल्याण खात्याकडून प्रत्येकी मासिक ६५ रु. विद्यावेतन मिळते. भोजन, कपडे, वह्या, पुस्तके, अंथरुण, पांघरुण यासाठी हे अपुरे पडते. तेव्हा ही आर्थिक तूट स्कॉटलंड मिशनकडून मिळणाऱ्या विशेष अनुदानाने भरून काढली जाते.
माणिकवाई पारधे मुलींच्या वैयक्तिक गरजांकडे जातीने लक्ष पुरवीत, वसतिगृह घरासारखे वाटावे म्हणून त्या प्रयत्नशील असत. काही काळ त्यांनी शाळेच्या हेड-मिस्ट्रेसचेही काम पाहिले. ५ ते ७ या इयत्ता बंद केल्यामुळे मोकळ्या झालेल्या खोल्यांचा उपयोग सभा-संमेलनासाठी होई. या कामागाठी माणिकबाईंच्या अनुभवाचा उपयोग झाला. मिस बायर्स यांचेही त्यांना काही वर्षे सहकार्य लाभले.
१९७५ सालापासून सौ. मनोरमा ठाकूर यांनी माझ्या (विजया पुणेकर यांच्या) मार्गदर्शनाखाली हेडमिस्ट्रेसच्या कामाची जबाबदारी स्वीकारली,
पुणे शहरातील मिशनच्या अनेक प्राथमिक शाळांतून त्यांनी काम केले होते. शाळेच्या कामात सरकारी धोरणाप्रमाणे झालेले बदल समजून येऊन त्यांनी काम केले, त्या मे १९८२ मध्ये सेवानिवृत्त झाल्या.
वसतिगृहाच्या कामातून त्यापूर्वी १९८१ मध्ये मानिकबाई सेवानिवृत्त झाल्यावर कु. मंगला सोनतळे यांच्यावर वसतिगृह आणि केंद्र यांच्या कामकाजाची जबाबदारी सोपविण्यात आली. हे जबाबदारीचे आणि त्यांच्यासाठी नवीन असे काम त्या आत्मसात करण्याचा प्रयत्न करीत आहेत.
१९८२ सातापासून कु. मार्याबाई सूर्यवंशी मुख्याध्यापिका झाल्या आहेत, सुदिना चक्रनारायण, कमल देठे आणि सरोज क्षीरसागर या त्यांच्या सहाय्यक शिक्षिका आहेत. शाळेत सध्या (१९८२ साली) २१७ मुले आहेत.
जुलै १९८२ मध्ये सेन्ट कोलंबा स्कूल (मुंबई) या ठिकाणी माझी (विजया पुणेकर यांची) नेमणूक झाल्यापासून श्री. मोहन कोतवाल, सेन्ट जॉन स्कूलचे मुख्याध्यापक, या शाळेचे मॅनेजर म्हणून काम पाहत आहेत.''
पुण्यातील, महाराष्ट्रातील आणि संपूर्ण भारतातली एक सर्वांत जुनी आणि आजतागायत चालू असलेली ही सेंट मार्गारेट बालवाडी आणि मराठी प्राथमिक शाळा उद्या शनिवारी सकाळी डिसेंबर २० रोजी आपला वार्षिक दिन साजरा करत आहे


Camil Parkhe

Sunday, July 27, 2025

 

Former Union Minister and veteran leader Sharad Pawar released a Marathi book written by me in Pune on July 3, 2025

The book is entitled ‘Savitribai, Jotibanche Shikshak Mitchell Dampatya Aani Stree Shikshanatil Purwasuri ( The Mitchell couple who taught Savitribai and Jotiba Phule and pioneers in female education).
Savitribai and Jotiba Phule had studied in schools run by the American and Scottish missionaries at Ahilyanagar and Pune.
The recently released Hindi film ‘Phule’ has depicted the arrival of the Phule couple in a buggi (horse-ridden cart) at Miss Cynthia Farrar’s school in Ahilyanagar to seek admission for Savitribai at the teachers training school run by the American missionary there.
The first few scenes of the Marathi film “Satyashodhak’ include young Jotiba studying in the Pune-based school run by Scottish missionary James Mitchell (1800-1866).
Incidentally Jotiba Phule in his memorandum to the Sir William Hunter Education Commission in 1882 has described his long association with the Christian missionaries.
Jotiba says the schools run by missionaries inspired him to start schools for girls and untouchables.
He says one of his schools is now run by Mrs (Margaret Shaw) Mitchell, wife of Rev. James Mitchell.
Jotiba also says that he has also been as a teacher in a mission female boarding school.
Let us see this information in Jotiba’s words:
The very first paragraph of the memorandum to the Hunter Commission states:
‘’My experience in educational matters is principally confined to Poona and the surrounding villages.
About 25 years ago, the missionaries had established a female school at Poona, but no indigenous school for girls existed at the time.
I, therefore, was induced, about the year 1851, to establish such a school, and in which I and my wife worked together for many years.
After some time I placed this school under the management of a committee of educated natives. Under their auspices two more schools were opened in different parts of the town.
A year after the institution of the female schools, I also established an indigenous mixed school for the lower classes, especially the Mahars and Mangs.
Two more schools for these classes were subsequently added, Sir Erskine Perry, the president of the late Educational Board, and Mr. Lumsdain, the then Secretary to Government, visited the female schools and were much pleased with the movement set on foot, and presented me with a pair of shawls.
I continued to work in them for nearly 9 to 10 years, but owing to circumstances, which it is needless here to detail, I seceded from the work.
These female schools still exist, having been made over by the committee to the Educational Department under the management of Mrs. Mitchell.
A school for the lower classes, Mahars and Mangs, also exists at the present day, but not in a satisfactory condition.
I have also been a teacher for some years in a mission female boarding school. My principal experience was gained in connection with these schools. ''
However, there is little information on the lives and works of Cynthia Farrar, James Mitchell, his wife Margaret Shaw Mitchell, Principal of the Pune-based Sanskrit College (now Deccan College) John Murray Mitchell who shaped the lives of Savitribai and Jotiba Phule.
My new book throws light on the lives of this great missionaries.
The book, published by Chetak Books, Pune, is available online.
(Photo Caption: Deepak Girme, Sharad Pawar, Camil Parkhe, former Pune Mayor Ankush Kakade, Former MLC Jaideo Gaikwad and senior journalist Arun Khore
Camil Parkhe July 4

Monday, May 12, 2025


 फुले' चित्रपट पाहिला.

चित्रपट तसा मी सिनेमागृहात किंवा घरीही कधी पाहत नाही.
गेली तिनेक वर्षे सावित्रीबाई आणि जोतिबा फुले या क्रांतिकारक दाम्पत्याला शिकवणाऱ्या आणि घडवणाऱ्या नगरच्या सिंथिया फरार, पुण्यातले स्कॉटिश मिशनरी जेम्स मिचेल, त्यांच्या पत्नी मार्गारेट मिचेल आणि जॉन मरे मिचेल यांच्याविषयी मी वाचत आणि लिहित असल्याने या चित्रपटाविषयी विशेष उत्सुकता होती.
`फुले' चित्रपटाने निराश केले नाही.
ऐतिहासिक व्यक्तींच्या फोटोअभावी प्रत्यक्षात त्या कशा दिसत असतील, त्यांचा कसला पेहेराव असेल याविषयी आपल्या मनात काहीच आखाडे नसतात.
ही पात्रे पडद्यावर जिवंत होऊन वावरतात तेव्हा त्यांच्याविषयी मनात वेगळीच प्रतिमा निर्माण होते.
मराठी चित्रपट `सत्यशोधक' ची सुरुवातच होते ते जोतीबा आणि त्याचे सवंगडी स्कॉटिश मिशनरी जेम्स मिचेल यांच्या शाळेत शिकतात अशा प्रसंगाने.
हिंदी `फुले' चित्रपटात सावित्रीबाई ज्यांच्याकडे अध्यापनाचे धडे शिकतात त्या नगरच्या अमेरिकन मिशनरी मिस सिंथिया फरार यांच्यावर अनेक दृश्ये चित्रित केली आहेत.
या सिंथिया फरारबाईंचे पहिलेवहिले चरित्र मी मराठी आणि इंग्रजीत लिहिले असल्याने ही दृश्ये पाहताना विशेष आनंद वाटला.
जोतिबा आणि सावित्रीबाईंच्या शाळेतील निबंध लिहिणारी विद्यार्थीनी मुक्ता हिच्यावरसुद्धा या चित्रपटात प्रकाशझोत टाकण्यात आला आहे.
हा निबंध जोतिबांकडून मिळवून नगरच्या `ज्ञानोदय' मासिकाने १८५५ सालीच छापला होता आणि त्यामुळे या पहिल्यावहिल्या दलित लेखिकेची कलाकृती जतन झाली.
यशवंत जोतिबा फुले यांचाही चित्रपटात वावर आहे.
हा चित्रपट हिंदीत आहे याबद्दल विशेष आनंद, जोतिबांचे कर्तृत्व राष्ट्रीय पातळीवर नेण्यास त्यामुळे निश्चितच मदत होईल .
चित्रपटगृहात बऱ्यापैकी गर्दी होती. चित्रपट नक्कीच पाहण्यासारखा आहे.
Camil Parkhe May 4, 2025