Did you like the article?

Showing posts with label John Wilson. Show all posts
Showing posts with label John Wilson. Show all posts

Sunday, April 12, 2026

 


सावित्रीबाई आणि जोतिबांच्या पाऊलखुणांची शोधमोहीम
महात्मा जोतिबा अणि सावित्रीबाई फुले यांनी पुण्यात स्कॉटिश मिशनच्या शाळेत शिक्षण घेतले हे सर्वश्रुत आहे. जोतिबा १८४१ ते १८४७ या काळात स्कॉटिश मिशनच्या शाळांत शिकले.
सर विल्यम हंटर शिक्षण आयोगाला दिलेल्या निवेदनाच्या पहिल्याच परिच्छेदात जोतिबांनी आपण मिशनच्या शाळेत शिक्षकाचे काम केले होते असे म्हटले आहे.
जोतिबांकडून अबकडई गिरवणे शिकल्यानंतर सावित्रीबाई फुले यांनी जेम्स मिचेल यांच्या पत्नी मार्गारेट शॉ मिचेल आणि नगरच्या अमेरिकन मराठी मिशनच्या सिंथिया फरार यांच्याकडे अध्यापनाचा अभ्यासक्रम पूर्ण केला.
सावित्रीबाई अशाप्रकारे देशातील पहिल्यावहिल्या एतद्देशीय प्रशिक्षित शिक्षिका बनल्या.
`सत्यशोधक' या मराठी चित्रपटात `जेम्स (मिचेल) साहेब' या स्कॉटिश मिशनरीचे पात्र आहे.
लहानग्या जोतिबांना आणि त्यांच्या सहकाऱ्यांना स्कॉटिश मिशनच्या शाळेत जेम्स मिचेल अगदी प्रेमाने शिकवतात, त्यांच्याशी मायेने वागतात असे या चित्रपटात दाखवले आहे.
`फुले' या हिंदी चित्रपटात सावित्रीबाईंना अध्यापन प्रशिक्षणासाठी घोडाबग्गीत घेऊन जोतिबा फुले नगरच्या अमेरिकन मिशनरी मिस सिंथिया फरार यांच्याकडे जातात असे दाखवले आहे.
जोतिबा यांनी पुण्यातील स्कॉटिश मिशनरी जेम्स मिचेल यांच्या नेमक्या कुठल्या शाळेत शिक्षण पूर्ण केले, सावित्रीबाई यांनी मिसेस मार्गारेट शॉ मिचेल यांच्या पुणे कॅम्पातील नेमक्या कोणत्या शाळेत आपला अध्यापनाचा अभ्यासक्रम पुरा केला याबाबत खात्रीलायक माहिती मिळत नाही.
स्कॉटिश मिशनच्या पुण्यात मुख्य पेठांमध्ये आणि पुणे कॅम्पात म्हणजे सदर बझारमध्ये अनेक शाळा आणि संस्था होत्या. यापैकी नेमक्या कुठल्या जागी मिचेल दाम्पत्य राहत होते?
नेमक्या कुठल्या स्कॉटिश शाळेत आधी जोतिबा आणि नंतर मिसेस मिचेलच्या शाळेत सावित्रीबाई शिकल्या?
नेमक्या कुठल्या स्कॉटिश मिशनरी शाळेत जोतिबांनी १८५० नंतर शिक्षक म्हणून नोकरी केली ?
आतापर्यंत प्रसिद्ध झालेल्या फुले दाम्पत्यांच्या कुठल्याही मराठी चरित्रांत ही माहिती मिळत नाही.
बहुतेक मराठी चरित्रे फुले दांपत्याच्या शिक्षकांच्या नावांबाबत आणि त्यांच्या शाळांबाबत सोयिस्कर मौन राखतात.
या स्कॉटिश मिशनचे पुण्यात आता मुळी अस्तित्वच नाही असा माझा कालपरवापर्यंत ठाम समज होता.
फुले दाम्पत्याच्या चरित्राशी आणि कार्याशी निगडित असलेल्या या शिक्षणसंस्थांच्या शोधाला अचानक गती मिळाली ती काही महिन्यांपूर्वीच.
सावित्रीबाई आणि जोतिबा फुले यांच्या शाळांबाबत कुतूहल असलेल्या अंधश्रद्धा निर्मूलन समितीचे एक विश्वस्त दीपक गिरमे हे फुले दाम्पत्त्याच्या पुण्यातल्या या शाळा निश्चित करण्याबाबत पाठपुरावा करत होते.
त्यांच्या सततच्या पाठपुराव्यामुळे स्कॉटिश मिशनने पुणे कॅम्पात १८२७ साली सुरु केलेल्या आणि आजही चालू असलेल्या सेंट मार्गारेट मराठी प्रायमरी स्कुलचा मला शोध लागला.
महाराष्ट्र अंधश्रद्धा निर्मूलन समितीच्या (अंनिस) 'अंधश्रद्धा निर्मूलन वार्तापत्र' या मुखपत्राचे सांगलीस्थित संपादक राहुल थोरात यांचा एके दिवशी मला `अमुकअमुक तुमच्याशी बोलू इच्छितात' असा निरोप आला .
त्यानंतर एका अपरिचित क्रमांकाच्या मोबाईलवरून मला फोन आला. तो अंधश्रद्धा निर्मुलन समितीचे एक ट्रस्टी दीपक गिरमे यांचा होता.
मी `सकाळ' वृत्तपत्राच्या `ईसकाळ साठी लिहितो असे राहुल थोरात यांच्याकडून त्यांना कळाले होते, त्यामुळे त्यांनी सकाळ माध्यम समूहातील मुख्य कार्यकारी अधिकारी महेंद्र पिसाळ यांच्याशी थेट संपर्क साधून माझा फोननंबर मिळवला होता.
त्यानंतर गिरमे यांच्या घरी जाऊन त्यांना भेटलो आणि इथून पुढे एक मोठी शोधमोहीम सुरु झाली.
अंधश्रद्धा निर्मुलन समितीने सावित्रीबाई आणि महात्मा जोतिबा फुले यांच्या पुण्यातील शाळांचा शोध घेण्याचे काम सुरु केले होते. त्यासाठी काही दिवसांपूर्वी दीपक गिरमे, प्रवीण देशमुख आणि इतर काही कार्यकर्ते यांनी क्वार्टर गेटपाशी असलेल्या ख्राईस्ट चर्चला भेट दिली होती,
त्या भेटीचा एक व्हिडीओसुद्धा तयार करण्यात आला होता. मात्र त्या टीमला काहीच माहिती मिळाली नव्हती.
.
महात्मा जोतिबा फुले स्कॉटिश मिशनच्या शाळांत शिकले, सावित्रीबाई फुले यांनी नगरच्या सिंथिया फरार यांच्याकडून आणि पुण्यातील स्कॉटिश मिशनरी जेम्स मिचेल यांच्या पत्नी मार्गारेट शॉ मिचेल यांच्याकडून अध्यापनाचे प्रशिक्षण घेतले हे सर्वमान्य आहे असे मी गिरमे यांना सांगितले.
सिंथिया फरार यांची नगरची शाळा म्हणजेच आजची क्लेरा ब्रूस स्कुल, मात्र पुण्यातील स्कॉटिश मिशनची शाळा कुठे होती हे आजही कुणालाच माहिती नाही असे मी त्यांना सांगितले.
`अंनिस' चे ट्रस्टी दीपक गिरमे यांच्या सततच्या पाठपुराव्यामुळे फुले दाम्पत्याच्या शाळांचा शोध लावायलाच हवा असे मलाही वाटू लागले.
अशाच शोधमोहिमेत असताना पुण्यातील पुलगेट बसस्टँडपाशी असलेल्या कार्यालय असलेल्या समाजकार्यकर्त्या आणि वकील असलेल्या असुंता पारधे यांची मी भेट घेतली.
असुंता पारधे यांच्या एक शिक्षिका सावित्रीबाई फुले यांची शाळा असलेल्या नगरच्या क्लेरा ब्रुस शाळेच्या विद्यार्थिनी आहेत. त्यावरून पुण्यातील स्कॉटिश मिशनच्या शाळा कुठे होत्या असा प्रश्न मी त्यांना केला.
असुंता पारधे यांना या स्कॉटिश मिशनबाबत याबाबत काही कल्पना नव्हती, मात्र त्यांच्या कार्यालयाशेजारीच एक जुनी शाळा आहे असे त्यांनी मला सांगितले.
सहज म्हणून त्या शाळेला भेट देण्यासाठी मी त्यांच्याबरोबर निघालो.
दुपारचे साडेचार वाजले होते आणि तोपर्यंत शाळा बंद झाली होती. आता एक छोटीशी बैठी कौलारी वास्तू होती. तीच सेंट मार्गारेट प्राथमिक शाळा होती.
शाळेच्या कुंपणाबाहेरच्या त्या नामफलकाकडे माझे लक्ष गेले आणि आश्चर्याने माझे पाय त्याच ठिकाणी खिळले गेले.
यावेळच्या माझी मानसिक स्थितीचे आता वर्णनसुद्धा करता येणार नाही असा मला आश्चर्याचा आणि आनंदाचा धक्का बसला होतो.
``अहो मॅडम, हिच ती स्कॉटिश मिशनची शाळा!" शाळेच्या नामफलकडे बोट दाखवत मी जवळजवळ ओरडलोच.
असुंता पारधे मॅडम यांना मात्र काहीच अर्थबोध झाला नव्हता.
त्या नामफलकावर लिहिले होते.
``जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीची सेंट मार्गारेट प्राथमिक शाळा - स्थापना १८२७''



`हे जॉन विल्सन म्हणजेच स्कॉटिश मिशनरी डॉ. जॉन विल्सन, मुंबईतल्या विल्सन कॉलेजचे आणि सेंट कोलंबा गर्ल्स स्कुलचे संस्थापक. मुंबईतले डॉ. जॉन विल्सन आणि पुण्यातले जेम्स मिचेल हे दोघेही स्कॉटिश मिशनरी.''
हे बोलणे होत असतानाच मी पटापट त्या शाळेच्या नामफलकाचे आणि बंद कुंपणाच्या आतील शाळेच्या आवाराचे पटापट अनेक फोटोसुद्धा मी काढले.
नंतर असुंता पारधे यांच्या कार्यालयात परत गेल्यानंतर आमची जी चर्चा झाली, त्यातून खूप मौल्यवान माहिती मिळाली होती.
असुंता पारधे या पुण्यातल्या लाल देवळापाशी असलेल्या पेट्रोल पम्पाच्या बाजूला असलेल्या सेंट अँड्र्यूज गर्ल्स स्कुलच्या माजी विद्यार्थिनी. ही सेंट अँड्र्यू गर्ल्स स्कुलसुद्धा जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीची शाळा.
या जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीच्या पुण्यात आजही एकूण चार शाळा आहेत,
सेंट मार्गारेट प्राथमिक शाळा, सेंट अँड्र्यू गर्ल्स स्कुल, पुणे कॅम्पातल्या मार्केटपाशी असलेली सेंट जॉन बॉईज सेकंडरी स्कुल आणि रास्ता पेठेतील एथेल गॉर्डन प्रायमरी स्कुल आणि अध्यापन विद्यालय.
असुंता पारधे यांच्याकडून ही माहिती ऐकली आणि सावित्रीबाई आणि जोतिबांच्या पाऊलखुणांच्या शोधमोहिमेला एक निर्णयक वळण लागले आहे याची मला खात्री झाली होती.
या जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीच्या पुण्यातील चार शाळांच्या माजी विद्यार्थ्यांच्या/ विद्यार्थिनींच्या संघटना आहेत आणि या चारही संघटनांचे एकमेकांशी चांगला समन्वय आहे.
माजी विद्यार्थिनींच्या संघटनेच्या एक कार्यकर्त्या या नात्याने असुंता पारधे यांचे त्यामुळे जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीच्या चारही शाळांच्या प्राचार्यांशी सतत संपर्क असतो, असे त्यांनी सांगितले.
तर अशा प्रकारे पुण्यातील स्कॉटिश मिशनच्या म्हणजेच जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीच्या चारही शाळांची मला ओळख पटली आणि त्यांच्या प्राचार्यांची गाठभेट घेणे सहजसुलभ झाले.
ऍडव्होकेट असुंता पारधे यांच्याशी झालेल्या भेटीनंतर मला लागलेल्या या शोधाची मी दीपक गिरमे सरांना लगेचच कल्पना दिली.
मुंबई बंदरात १८१३ साली आलेल्या अमेरीकन मिशनरी लोकांनी मुंबईत १८१४ च्या सुमारास सर्वांसाठी असलेल्या आधुनिक शाळा सुरु करुन सामाजिक क्रांतीची मुहूर्तमेढ रोवली. त्यानंतर मुलींची पहिली शाळा १८२४ साली सुरु केली.
स्कॉटिश मिशनरींनी पुण्यात १८२७ साली शाळा सुरु केल्या. त्यापैकी आजही चालू असलेली पुणे कॅम्पात एक शाळा आहे. सेंट मार्गारेट बालवाडी व प्राथमिक शाळा. स्थापना सहा जानेवारी १८२७.
भारतातल्या सर्वांत जुन्या असलेल्या या सेंट मार्गारेट प्राथमिक शाळेचे द्विशताब्दी स्थापनवर्षसुद्धा आता सुरु झाले आहे
जोतिबा फुले यांचाही जन्म १८२७ सालचा आहे. आज ११ एप्रिल रोजी त्यांची जयंती, आजपासून त्यांच्या द्विशताब्दी जयंतीवर्षाची सुरुवात होत आहे.
रेव्ह. जेम्स मिचेल आणि मिसेस मार्गारेट शॉ मिचेल यांनी पुण्यात मुलांमुलींसाठी अनेक शाळा चालवल्या आणि मिशनकार्य केले. सावित्रीबाई आणि जोतिबा फुले हे त्यांच्या शाळांत शिकलेल्या विद्यार्थ्यांपैकी सर्वाधिक प्रसिद्ध व्यक्ती.
भारतातील एका सर्वांत जुन्या आणि आजही चालू असलेल्या पुणे कॅम्पातील सेंट मार्गारेट मराठी प्राथमिक शाळेला अकरा नोव्हेंबर २०२५ला भेट दिली.
महाराष्ट्र अंधश्रद्धा निर्मूलन समितीचे पदाधिकारी दीपक गिरमे, श्रीपाल ललवाणी, अनिल वेल्हाळ, नंदिनी जाधव वगैरे कार्यकर्ते सावित्रीबाई आणि महात्मा जोतिबा फुले यांच्या पाऊलखुणांचा शोध घेण्याच्या या भेटीत सहभागी झाले होते.
या भेटीचे कारण म्हणजे देशातील सर्वांत जुन्या असलेल्या या स्कॉटिश मिशनरी जेम्स मिचेल यांच्या या शाळेतच महात्मा जोतिबा फुले शिकले असावेत याबद्दल आता माझी खात्री झाली आहे.
शाळेच्या प्रभारी मुख्याधिपिका अनुपमा कलकोटी यांनी भेट देणाऱ्या `अंनिस’च्या कार्यकर्त्यांचे स्वागत केले आणि शाळेची माहिती दिली.
स्कॉटिश मिशनच्या म्हणजे आताच्या मुंबई मुख्यालय असलेल्या जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीच्या पुणे कॅम्पातल्या मार्केटशेजारी असलेल्या शिवाजी सेंट जॉन सेकंडरी स्कुलचे मुख्याध्यापक प्रणित कसोटे, लाल देवळामागे असलेल्या सेंट अँड्र्यूज स्कुल फॉर गर्ल्स शाळेच्या मुख्याधिपिका अर्चना साठे आणि एथेल गॉर्डन अध्यापन विद्यालय प्रिन्सिपल शिल्पा पंडित यांच्याशी संवाद साधला.
महाराष्ट्र अंधश्रद्धा निर्मूलन समितीच्या कार्यकर्त्यांनी सेंट मार्गारेट मराठी प्राथमिक शाळेच्या विद्यार्थ्यांशी संवाद साधला.
ही सर्व मुलेमुली गरीब कुटुंबांतील आहेत. शेजारच्या बिशप्स हायस्कुलच्या आवारातील परिस्थिती आणि या शाळेतील परिस्थिती यात अर्थातच जमीनअस्मानाचा फरक आहे.
कालांतराने सावित्रीबाई आणि जोतिबांच्या इथल्या पाऊलखुणा पूर्णतः मिटल्या जाणार आहे, ही काळ्या दगडावरची रेष आहे.
त्याआधीच या जागेची ओळख झाली, तिथले फोटो घेता आले याचा आनंद आहेच.
जोतिबा आणि सावित्रीबाईंच्या पाऊलखुणा असलेल्या सेंट मार्गारेट मराठी प्राथमिक शाळेच्या आवारात वावरत असताना आपण सहज मागे त्याकाळात जातो.
दोन शतकांपूर्वी सावित्रीबाई आणि जोतिबा फुले यांच्या काळात येथे जसे वातावरण असेल तसेच काही प्रमाणात या सेंट मार्गारेट मराठी प्राथमिक शाळेत आजही आहे.
या शाळेत बालवाडी आणि चौथीपर्यंत वर्ग आहेत, मात्र शाळेतील विद्यार्थ्यांची एकूण पटसंख्या पन्नासदेखील नाही.
आजही मुलेमुली जमिनीवर बसून धडे गिरवतात, मात्र शेणाने सारवलेल्या जमिनीऐवजी आता वर्गात फरशी आहे, त्यावर चटई टाकून विद्यार्थी- विद्यार्थीनी बसतात.
शिक्षिकांची आणि इतर स्टाफची संख्या एका हाताच्या बोटावर मोजण्याइतकी आहे आणि त्यामुळे एकाच वर्गात दोन इयत्तांमधील मुलेमुली एकत्र बसून एकाच शिक्षिकेकडून धडे शिकत असतात.
सुदैवाची बाब म्हणजे सेंट मेरी स्कुलने या शाळेला आपली जुनी शंभरेक बेंचेस दिली आहेत, एकदोन वर्गांत त्यामुळे मुलांमुलींना जमिनीवर बसावे लागत नाही.
या मुलांमुलींच्या सामाजिक-आर्थिक पार्श्वभूमीबाबत वेगळे सांगायला नको, त्यापैकी बरेचसे चारपाच किलोमीटर अंतरावर असलेल्या रामटेकडी परिसरातील आहेत.
शेजारच्या बिशप्स स्कुलने या मुलांमुलींसाठी आपली बस सर्व्हिस मोफत पुरवली आहे.
या दरम्यान मी लिहिलेल्या `सावित्रीबाई आणि जोतिबा फुले यांचे शिक्षक मिचेल दाम्पत्य आणि स्त्रीशिक्षणातील पूर्वसुरी' या पुस्तकाचे प्रकाशन `अंनिस' च्या माध्यमाने ज्येष्ठ्य नेते शरद पवार यांच्या ३ जुलै २०२५ रोजी हस्ते झाले.
`अंनिस'चे ट्रस्टी दीपक गिरमे कार्यक्रमाच्या अध्यक्षस्थानी होते.
याप्रसंगी अंनिस विश्वस्त समितीचे अध्यक्ष गणेश चिंचोले, पुण्याचे माजी महापौर अंकुश काकडे आणि माजी आमदार जयदेव गायकवाड उपस्थित होते. अंनिस राज्य कार्यकारी समितीचे सदस्य प्रवीण देशमुख यांनी प्रास्तविक केले तर राहुल माने यांनी आभार मानले.
सत्तरच्या दशकात विजया श्यामराव पुणेकर सेंट मार्गारेट प्राथमिक शाळेच्या मुख्याधिपिका होत्या.
नंतरच्या काळात त्या मुंबईतील जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीच्या सेंट कोलंबा गर्ल्स हायस्कुलच्या आणि पुण्यातीलच एथेल गॉर्डन अध्यापन विद्यालयाच्या प्राचार्य होत्या.
जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटी म्हणजेच पूर्वीचे स्कॉटिश मिशन. विजया पुणेकर यांनी सेंट मार्गारेट प्राथमिक शाळेचा अगदी जुना तसेच गेल्या काही दशकांचा इतिहास संक्षिप्तपणे लिहिला आहे.
अर्थात या लेखात सावित्रीबाई आणि जोतिबा फुले यांचा नामोल्लेखदेखील नाही.
स्कॉटिश मिशनच्या म्हणजेच मुंबईत मुख्यालय असलेल्या जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीच्या पुण्यातील चारही शाळा सावित्रीबाई आणि जोतीबांचा या शाळेशी असलेल्या निकट संबंधांबद्दल आजही पूर्णतः अनभिज्ञ आहेत.
सन १९८२च्या डिसेंबर महिन्यात प्रकाशित झालेल्या विजया पुणेकर यांच्या लेखातील काही मजकूर पुढीलप्रमाणे आहे:
स्कॉटिश मिशनची पुण्यातील पहिली शाळा-सेंट मार्गारेट स्कूल अँड चिल्ड्रेन्स होम
भारतातील शैक्षणिक संस्थांच्या इतिहासाचे अवलोकन केल्यास स्कॉटिश मिशनरींनी सुरू केलेल्या संस्था दीर्घकाळपर्यंत भव्याहतपणे चालू राहिलेल्या आहेत असे आदळते.
तसेच या संस्थांनी सुरुवातीच्या काळात प्राप्त केलेला उच्च शैक्षणिक दर्जा आजतागायत राखलेला आहे हेही लक्षात घेण्यासारखे आहे.
१८२३ साली स्कॉटिश मिशनरी सोसायटीतर्फे पाठविलेले पहिले मिशनरी रेव्ह. डॉनाल्ड मिचेल पश्चिम भारतात आले. केवळ दहा महिन्यांच्या अवधीत त्यांनी कोकणात दहा शाळा सुरू केल्या.
त्यांच्यानंतर आलेल्या मिशनरींनी १८२७ सालाअखेर ८० शाळा सुरू केल्या होत्या. त्यांपैकीच एक शाळा पुढे सेन्ट मार्गारेट शाळा म्हणून ओळखली गेली.
डॉ. जॉन विल्सन हे अष्टपैलू व्यक्तिमत्व असलेले स्कॉटिश मिशनरी १८२९ साली आपल्या पत्नी मार्गारेट यांच्यासमवेत पश्चिम भारतात कार्य करण्यासाठी आले. अगदी थोड्या अवधीत त्यांनी अनेक भाषा आत्मसात केल्या.
स्त्री-शिक्षणाची आवश्यकता विल्सन दांपत्याला पुरेपूर पटलेली होती. त्यांनी प्रथम कोकणात, नंतर मुंबईत मुलींच्या शाळा सुरू केल्या.
त्याच सुमारास पुणे या ठिकाणी रेव्ह. जेम्स मिचेल भाणि त्यांच्या पत्नीची मिशनरी म्हणून नेमणूक झाली होती. १८४० साली पुण्यामध्ये मुलींच्या एकूण पाच शाळा मिचेल दांपत्य चालवित होते.
त्यानंतर १८४१ साली मिसेस् मिचेल यांनी मार्गारेट विल्सन यांनी सुरू केलेल्या बोर्डिंग स्कुलच्या धर्तीवर स्टेनली रोड या ठिकाणी आपल्या राहत्या बंगल्यात एक बोर्डिंग सुरू केली.
तिला सेन्ट मार्गारेट स्कुल असे नाव देण्यात आले.
मिसेस जेम्स मिचेल स्कॉटलंडदेशी १८६६ साली गेल्यानंतर काही काळ मिसेस (जॉन) मरे मिचेल आणि नंतर मिसेस अँगस आणि मिसेस गार्डनर यांनी शाळा व वसतिगृह यांचे कामकाज पाहिले.
१८६६ साली मिसेस गार्डनरच्या काळात सध्याची शाळेची इमारत बांधली गेली. स्कॉटलंडमध्ये वार्षिक सेल भरवून स्त्रियांनी ही इमारत बांधण्यासाठी आर्थिक साहाय्य मिळविले होते.’’
जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीच्या पुण्यातील चार शाळांच्या एक्स स्टुडण्ट्स असोशिएन्सच्या समन्वय समितीने सेंट मार्गारेट शाळेची द्विशताब्दी साजरी करण्याचे ठरवले आहे.
महात्मा जोतिबा फुले यांची द्विशताब्दी जयंती वर्षसुद्धा याच काळात साजरे होणार आहे.
सेंट मार्गारेट शाळेची द्विशताब्दी स्थापना वर्ष आणि त्याच शाळेच्या एका नामवंत विद्यार्थ्यांची द्विशताब्दी जयंती असा योग यावर्षी जुळून आला आहे.

(अंधश्रद्धा निर्मूलन समितीच्या वार्तापत्राच्या एप्रिल महिन्याच्या महात्मा फुले विशेषांकात प्रकाशित झालेला लेख)

Camil Parkhe

Thursday, May 1, 2025

 जोतिबांच्या शाळा 

जोतिबा अणि सावित्रीबाई फुले यांनी पुण्यात स्कॉटिश मिशनच्या शाळेत शिक्षण घेतले हे सर्वमान्य आहे.
मात्र ते दोघे नेमक्या कुठल्या शाळेत शिकले हे आजही निश्चित नाही. याबाबत संशोधकांमध्ये उत्सुकता असेलच.
सावित्रीबाईंनी नगर येथील अमेरिकन मराठी मिशनच्या मिस सिंथिया फरार यांच्याकडे अध्यापनाचे प्रशिक्षण घेतले ती शिक्षणसंस्था म्हणजे या शहरातील माळीवाड्यात आजही चालू असलेली क्लारा ब्रूस स्कुल.
येथेच जोतिबांनी फरार मॅडमची भेट घेतली होती, त्यांच्याशी झालेल्या संभाषणातून आणि त्यांच्या कार्याने प्रभावित होऊन पुण्यात येऊन त्यांनी तेथे लगेच मुलींसाठी शाळा सुरु केली होती. खुद्द जोतीबांनीच असे लिहिले आहे.
अर्थात क्लारा ब्रूस हे नाव त्यानंतर खूप वर्षांनी या शाळेला देण्यात आले. क्लारा ब्रूस या शाळेच्या अनेक वर्षे प्राचार्य होत्या.
पुण्यात फुले दाम्पत्य जिथे शिकले त्या शाळांबाबत मात्र अशी सुस्पष्टता नाही. जोतिबा १८४१ ते १८४७ या काळात स्कॉटिश मिशनच्या शाळांत शिकले, नंतर याच शाळांत ते काही काळ शिक्षक होते.
सावित्रीबाईंनी पुण्यात स्कॉटिश मिशनरी जेम्स मिचेल यांच्या पत्नी मार्गारेट मिचेल यांच्याकडे अध्यापनाचे शिक्षण घेतले होते.
सर विल्यम हंटर शिक्षण आयोगाला दिलेल्या निवेदनाच्या पहिल्याच परिच्छेदात जोतिबांनी आपण सुरु केलेल्या शाळा नंतर कमिटीकडे देण्यात आल्या आणि त्या शाळा मिसेस मिचेल चालवत होत्या असे म्हटले आहे.
कुठे आहेत आता त्या शाळा आणि शिक्षणसंस्था ?
अपार उत्सुकतेने काही वर्षांपूर्वी याबाबत सुरु झालेल्या माझ्या शोधाला आता एक निश्चित दिशा मिळते आहे असे वाटत आहे.
फुले दाम्पत्याच्या चरित्राशी आणि कार्याशी निगडित असलेल्या या शिक्षणसंस्थांच्या शोधाला अचानक गती मिळाली ती या पंधरवड्यातच.
सावित्रीबाई आणि जोतिबा फुले यांच्या शाळांबाबत कुतूहल असलेल्या अंधश्रद्धा निर्मूलन समितीचे एक विश्वस्त दीपक गिरमे यांनी माझा मोबाईल नंबर मिळवून याबाबत माझ्याकडे चौकशी केली तेव्हा.
त्यानंतर समाज कार्यकर्त्या आणि वकील असलेल्या असुंता पारधे यांनी मला पुण्यातील स्कॉटिश संस्थांबाबत काही माहिती पुरवली आणि या तपासाला गती मिळत गेली.
ईस्ट इंडिया कंपनीच्या सुरुवातीच्या काळात मुंबईत स्कॉटिश मिशनरी मार्गारेट आणि जॉन विल्सन हे दाम्पत्य, जॉन मरे मिचेल आणि रॉबर्ट नेस्बिट त्याचप्रमाणे पुण्यात मार्गारेट आणि जेम्स मिचेल हे दाम्पत्य शिक्षणकार्य करत होते.
मात्र या स्कॉटिश मिशनचे पुण्यात आता मुळी अस्तित्वच नाही असा माझा कालपरवापर्यंत ठाम समज होता.
स्कॉटिश मिशनरींशी संबंध असलेल्या चार नावाजलेल्या शिक्षणसंस्था पुण्यात आजही आहेत हे समजले तेव्हा माझ्या या अज्ञानाबद्दल मला खूप शरमल्यासारखे झाले.
आणि त्याबरोबरच एक सुखद धक्काही बसला होता.
जोतिबा आणि सावित्रीबाई फुले यांचा ज्या शिक्षणसंस्थाशी अतूट आणि दीर्घकाळ संबंध होते त्या याच संस्था असतील हे निःसंशय आहे.
घाशीराम कोतवाल उत्तर पेशवाई काळातील एक वादग्रस्त पात्र. विजय तेंडुलकरांच्या नाटकाने हे नाव अनेकांना परिचित झाले आणि अगदी सातासमुद्रापार पोहोचले.
पुणे कॅम्पात असलेला घाशीराम कोतवालचा ऐतिहासिक वाडा अनेक वर्षांपूर्वी जमीनदोस्त झाला. मात्र या वाड्याची माहिती आणि एक छायाचित्र त्या जागी उभे करण्यात आले.
आता अस्तित्वात नसलेल्या या घाशीराम कोतवालच्या वाड्याच्या बाजूला आजही एक जुनी वास्तू आणि शिक्षणसंस्था तग धरुन आहे.
ही शिक्षणसंस्था म्हणजे जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीची सेंट मार्गारेट प्राथमिक शाळा. बालवाडी व इयत्ता पहिली ते चौथी.
स्थापना सहा जानेवारी १८२७.
याचा अर्थ भारतात स्थापन झालेल्या सुरुवातीच्या काही शाळांपैकी ही एक शाळा आहे.
लवकरच सेंट मार्गारेट प्राथमिक शाळा २०० वर्षे पूर्ण करणार आहे.
भारतात सर्वप्रथम प्राथमिक शाळा उघडण्यात आल्या त्या बंगाल इलाख्यात.
अठराव्या शतकाच्या सुरुवातीला.
त्यानंतर मिस मेरी अँन कुक यांनी 1822 मध्ये कोलकात्यात मुलींच्या शाळा सुरु केल्या.
अमेरीकन मराठी मिशनच्या मिशनरींनी भारतात - मुंबईत - १८१२ साली प्रवेश केल्यानंतर लगेच तेथे शाळा स्थापन केल्या होत्या.
स्कॉटिश मिशनरींनी कोकणात हर्णै आणि बाणकोट येथे १८२३ साली शाळा सुरु केल्या होत्या.
मार्गारेट आणि जॉन विल्सन हे नवविवाहित जोडपे स्कॉटलंडहून भारतात १८२८ साली आले, कोकणात मराठी शिकल्यानंतर मुंबईत येऊन १८३२ साली त्यांनी मुलांमुलींसाठी शाळा सुरु केल्या.
मुंबईत आजही असलेली सेंट कोलंबा गर्ल्स स्कुल आणि विल्सन कॉलेज त्यांनीच स्थापन केले.
पुण्यातील या प्राथमिक शाळेची मालकी आता जॉन विल्सन एज्युकेशन सोसायटीकडे असली तरी ही शाळा जॉन विल्सन किंवा स्कॉटिश मिशनरींनी सुरु केलेली नसणार.
याचे कारण स्कॉटिश मिशनरी तोपर्यंत १८२७ साली दख्खनेत - पुण्यात - पोहोचलेसुद्धा नव्हते.
न्यायमूर्ती नरेंद्र चपळगावकर यांनी आपल्या `सावलीचा शोध' या पुस्तकात मार्गारेट आणि जॉन विल्सन आणि इतर स्कॉटिश मिशनरींवर एक प्रकरण लिहिले आहे.
स्कॉटिश मिशनरींशी निगडीत असलेल्या पुण्यातील इतर शिक्षणसंस्था म्हणजे रास्ता पेठेतील एथेल गॉर्डन अध्यापन कॉलेज, लाल देवळामागे पेट्रोल पंपाशेजारी असलेली सेंट अँड्रयूज मराठी स्कुल आणि पुणे कॅम्पात शिवाजी मार्केटपाशी असलेले सेंट जॉन स्कुल.

Sunday, March 12, 2023

आद्य ख्रिस्ती मिशनरी आणि त्यांचे शिक्षणकार्य

अमेरिकन मराठी मिशनच्या गॉर्डन हॉल, सॅम्युएल नॉट आणि त्यांच्या पत्नी रॉक्सना नॉट या तीन व्यक्ती आधुनिक काळात भारतात मुंबईच्या बंदरावर १२ फेब्रुवारी १८१३ रोजी पाऊल ठेवणारे पहिले तीन मिशनरी होते. अमेरिकन मराठी मिशनने देशात पहिल्यांदाच आधुनिक पद्धतीच्या शाळा उघडण्याचे मोठे योगदान त्यांनी केले. त्यांच्यानंतर काही वर्षांतच स्कॉटिश मिशनरींनीही पश्चिम किनाऱ्यावर, पुण्यात आणि -मुंबईत मुलींच्या शाळा सुरू केल्या.

या शाळा सर्वांना खुल्या होत्या. ख्रिस्ती मिशनरींच्या धोरणांनुसार स्त्री-पुरुष असा लिंगभेद न करता, जात-धर्म म्हणजे उच्च जाती किंवा अस्पृश्य असा विचार न करता शिक्षणाची कवाडे अशाप्रकारे पहिल्यांदाच सर्वांना उघडी केली होती.
मात्र ख्रिस्ती धर्मप्रसारासाठी आलेले मिशनरी आणि त्यांनी मुलांमुलींच्या शाळा सुरु करणे आणि एत्तदेश्शीयांच्या शिक्षणप्रसारात रस घेणे याचा काय संबंध असा प्रश्न उभा राहू शकतो. अमेरिकन मराठी मिशनच्या धर्मप्रसाराच्या कार्याबाबत १८८१च्या मेमोरियल पेपरमध्ये लिहिताना रेव्हरंड एस. बी. फेयरबँक यांनी यासंदर्भांत म्हटले आहे: ``मिशनरी कार्य करताना मिशनरींनीं तीन बाबींवर भर दिला. त्यापैकी पहिले कार्य होते शिक्षण, दुसरे कार्य होते धर्माची शिकवण आणि तिसरे कार्य होते धर्मशास्त्रे आणि ख्रिस्ती साहित्य मराठी भाषेत छापणे. ‘’
श्री. म. पिंगे यांनी `युरोपियनांचा मराठीचा अभ्यास व सेवा' या आपल्या ग्रंथात म्हटले आहे : ``हॉल व नॉट हे मुंबईत राहिल्यानंतर व मराठी शिकल्यानंतर सन १८१५ मध्ये त्यांनी इंग्रजी शाळा काढली. त्यात प्रथम २५ मुले होती. याशिवाय दोन व्हर्नाक्युलर शाळांत ४० मुले होती, प्रथम त्यांना शिक्षक मिळण्यात अडचण पडली. पण पुढे दोन ब्राह्मण शिक्षक त्यांना मिळाले व ते व्हर्नाक्युलर शाळांत शिकवू लागले. पुढील वर्षी शाळांची संख्या वाढली व एकंदर ३०० विद्यार्थी झाले. इ. स. १८१८ मध्ये ११ शाळा व ६०० विद्यार्थी होते. ’’ हिंदुस्थानात पहिल्यांदाच अशा प्रकारे सर्व जातीधर्माच्या आणि स्त्री-पुरुषांना साक्षर करणाऱ्या आधुनिक शिक्षणपद्धतीचा पाया रचला केला.’’
सरोजिनी बाबर यांनी 'स्त्रीशिक्षणाची वाटचाल' या आपल्या पुस्तकात लिहिले आहे. ``ख्रिश्चन मिशनऱ्यांनीं खाजगी प्रयत्नांचे बळावर बंगाली मुलींना सार्वजनिक शाळा काढून देण्याचा प्रयत्न केला होता (इ. स. १८१९ व १८२४ मध्ये),'' ``इ.स. १८२१ मध्ये स्थापन झालेल्या कलकत्त्यामधील मुलींच्या शाळेत संपूर्ण वेळ शिक्षकाचे काम करण्यासाठी म्हणून कु. मेरीअँन कुक या इंग्लंडहून मुद्दाम आल्या होत्या व याच शाळेतून त्या इ स, १८४५ ला सेवानिवृत्तही झाल्या होत्या.''
सरोजिनी बाबर पुढे लिहितात : इ स १८२४ मध्ये अमेरिकन मिशनऱ्यांनी मुंबईस एतद्देशीय मुलींच्याकरिता म्हणून एक खास अशी स्वतंत्र शाळा स्थापन केली होती. मुंबई इलाख्यातील ही मुलींची पहिलीच शाळा होय. त्यानंतर दोनतीन वर्षांतच मुलींच्या शाळांनीही संख्या नवावर गेली व सुमारे ३०० मुली शिक्षण घेऊ लागल्या. इ स १८२९ मध्ये विद्यार्थिनींची संख्या ४०० वर गेली. त्या वेळच्या एका शाळेस जोडून मुलींचे वसतिगृहदेखील होते हे विशेष होय. ही शाळा मुंबईत भायखळ्यास चालू होती.''
अमेरिकन मराठी मिशनची भायखळ्याची ही शाळा आणि वसतीगृह सिंथिया फरार चालवत होत्या.
``इ स १८३०च्या सुमारास हिंदुस्थानभर खास मुलींच्या अशा तीस एक तरी शाळा स्थापन झाल्या होत्या आणि त्यांमधून ५०० च्या आसपास मुली शिक्षण घेत होत्या ही वस्तुस्थिती आहे. मिस कुक (मिसेस विल्सन ) यांच्या प्रयत्नामुळे इ स १८४० मध्ये बंगाल इलाख्यात ५०० मुली शिक्षण घेत होत्या हेही विशेष होय. त्याच साली प्रसिद्ध झालेल्या शिक्षण खात्याच्या वृत्तांतातील माहितीवरून त्यावेळी पुण्यात मुलींच्या पाच शाळा होत्या असे दिसते,'' असे सरोजिनी बाबर यांनी लिहिले आहे.
नरेंद्र चपळगावकर यांनी `सावलीचा शोध' या पुस्तकात स्कॉटिश मिशनरी जॉन विल्सन आणि त्याची पत्नी मार्गारेट यांच्या शिक्षणकार्याची माहिती दिली आहे. त्यानुसार ‘’स्कॉटिश मिशनने कोकणात मिशनकार्य सुरु केले होते. डोनाल्ड मिचेल हा मिशनरी रत्नागिरीपाशी असलेल्या बाणकोट येथे १८२३च्या जानेवारीत पोहोचला होता, तेथे मराठी शिकून त्याने तेथे लगेच एक मराठी शाळा काढली. जेम्स मिचेल आणि अलेक्झांडर क्रॉफर्ड हे स्कॉटिश मिशनरीहि तेथे त्याच्या कामात सहभागी झाले. बाणकोट आणि हर्णै येथे स्कॉटिश मिशनचे कार्य चालू होते. सन १८२९ च्या दरम्यान या भागातल्या स्कॉटिश मिशनच्या शाळांची संख्या ८० पेक्षा जास्त होती, त्यात तीन हजारांहून अधिक विद्यार्थी शिकत होते आणि विशेष म्हणजे त्यापैकी तीनशेपेक्षा अधिक मुली होत्या. .
विल्सनची पत्नी मार्गारेट हर्णैला असताना स्कॉटिश मिशनने सुरू केलेल्या मुलींच्या शाळांत रस घेऊ लागली. हेच काम मुंबईत सुरु करण्याचे तिने ठरविले. अमेरिकन मराठी मिशनने त्यापूर्वीच मुंबईत मुलींच्या शाळा सुरु केल्या होत्या. १८२९च्या सप्टेंबरात विल्सन दाम्पत्य मुंबईत आले आणि अंब्रोळीच्या मिशन हाऊसमध्ये त्यांनी शाळा सुरु केली. मुलींना मार्गारेट शिकवत असे, या शाळेत पहिल्या तीन महिन्यातच ५३ मुली शाळेत दाखल झाल्या होत्या. मार्गारेट विल्सन यांनी आपल्या घरातच मुलींची शाळा चालू केली होते, त्यापैकी काही मुली अपंग तर काही अनाथ होत्या.
मार्गारेटने पुढील सहा महिन्यांत सहा शाळा मुंबईत सुरु केल्या आणि या शाळांत १२५ मुली शिकत होत्या. या शाळांत सर्वाधिक हिंदू मुली होत्या, पारशी आणि मुस्लिम मुस्लीम मुलीही होत्या. प्रामुख्याने मराठी माध्यम होते. विल्सनने २९ मार्च १८३२ रोजी अंब्रोळी इंग्लिश स्कुल सुरु केली. या शाळेची परिक्षा सार्वजनिक रीतीने होई, या शाळेला नंतर कॉलेज डिव्हिजन जोडण्यात आले. या शाळेत इंग्रजी वाचन, व्याकरण, गणित, भूमिती, भूगोल इतिहास बायबल हे विषय शिकवले जात असत. हिंदुस्थानात अशा प्रकारे पहिल्यांदाच आधुनिक शिक्षणाचा पाया रचला जात होता. १९ एप्रिल १८३५ला मार्गारेटचे मुंबईतच निधन झाले.
रेव्हरँड आय बिस्सेल यांनी अमेरिकन मराठी मिशनच्या सुरुवातीपासून १८१३ ते १८८१ पर्यंत शैक्षणिक कार्याच्या लिहिलेल्या अहवालानुसार १८१५ च्या मे महिन्यात हिंदू मुलांच्या पहिल्याच आणि एकमेव शाळेचा उल्लेख करण्यात आला आहे. त्याच वर्षी नोव्हेंबर महिन्यातल्या नोंदीनुसार या मिशनरींच्या शाळेत अंदाजे २५ विद्यार्थी होते.
सावित्रीबाई फुले यांचे एक चरित्रकार असलेल्या मा. गो. माळी यांनी महात्मा फुले गौरव ग्रंथातल्या `क्रांतीज्योती सावित्रीबाई फुले: काळ व कर्तृत्व' या लेखात म्हटले आहे:
`` एकोणिसाव्या शतकात स्त्री व अतिशूद्र यांच्या शिक्षणाचे कार्य करणे किती महाकठीण काम होते याची कल्पना येते. त्यातल्यात्यात पुण्यासारख्या ठिकाणी मुलांसाठी व अतिशूद्रांसाठी शाळा सुरू करणे आणि ती चालवून दाखविणे म्हणजे तर एक दिव्यच होते, प्राणावरचा प्रसंग होता. कारण पुणे म्हणजे एकोणिसाव्या शतकातील भटभिक्षुकांच्या भाकड व भोगळ लोकांचे माहेरघर, भटभिक्षुक निर्मित धर्म व धर्माचाराची राजधानी. मग अशा ठिकाणी स्त्रीशूद्रांना शिक्षण देण्यासाठी शाळा चालू करणे हे तत्कालीन मिशनरी लोकांनासुद्धा जमले नाही. मिस (मेरी अँन ) कुक यांनी १८२० साली बंगालमध्ये काही शाळा चालू केल्या. त्यानंतर त्या १८२९ साली मुंबईस आल्या. त्यांनी मि. वुईल्सन साहेबाशी लग्न केले. त्या मिसेस वुईल्सन झाल्या. मुंबई इलाख्यात त्यांनी सहा शाळा काढल्याची नोंद आढळते. त्या बाई मोठ्या जिद्दीच्या व कल्पक होत्या. पण पुण्यामध्ये मात्र त्याची डाळ शिजली नाही. १८३० साली पुण्यात त्यांनी शनिवारवाडयात शाळा काढल्याचा दाखला मिळतो. सरकारने ही जागा दिली होती. बार्ट फ्रिअर हा मिशनरी म्हणतो की या शाळेत फक्त आठ मुली येत होत्या. त्या ५-६ वर्षांपेक्षा मोठया नव्हत्या. तरीपण त्यांना शिकविण्याचे काम फार गुप्तपणे चाले. त्या शाळेत मुली शिकायला लपत-छपत येत व शाळेतून बाहेर पडताच चोरट्यासारखे घरी निघून जात. ही शाळा कशीबशी १८३२ पर्यंत चालली. शेवटी यशस्वी म्हणून गाजलेल्या मिसेस वुईल्सन हिला ती बंद करावी लागली.
त्या दरम्यान नुकत्याच खिस्ती झालेल्या मोडक नावाच्या व्यक्तीने महार- वाड्यात एक मुलीची शाळा काढली. परंतु कर्मठ भटभिक्षुकांनाही मागे टाकणान्या रुढीप्रिय शूद्र-अतिशूदांनी ती बंद करण्यास भाग पाडले. १८४४ साली चर्च ऑफ स्कॉटलंड मिशनने मंगळवार पेठेत एक मुलींची शाळा काढली, तीत पुरोपियन शिक्षिका व पुरेशी साधनसामग्री अशी सर्व सोय केली होती. परंतु १८४७ साली ही शाळा बंद पडली. या तपशीलावरून पुण्यामध्ये एकोणिसाव्या शतकात स्त्री व शूद्र यांच्यासाठी शाळा सुरू करून त्यापुढे चालविण्याचा सर्व प्रयत्न विफल झाल्याचे दिसून येईल.’’
याच काळात अमेरीकन मराठी मिशनचे रेव्हरंड अँलन ग्रेव्हज आणि त्यांच्या पत्नी मेरी हे दाम्पत्य अनेक वर्षे महाबळेश्वर या थंड हवेच्या ठिकाणी मुलींच्या शाळा चालवत असत.
`सावलीचा शोध' या पुस्तकात नरेंद्र चपळगावकर यांनी स्कॉटिश मिशनच्या शिक्षणकार्याविषयी माहिती दिली आहे. डोनाल्ड मिचेल हा मिशनरी रत्नागिरीपाशी असलेल्या बाणकोट येथे १८२३च्या जानेवारीत पोहोचला होता, तेथे मराठी शिकून त्याने तेथे लगेच एक मराठी शाळा काढली. बाणकोट आणि हर्णै येथे १८२९ च्या दरम्यान स्कॉटिश मिशनच्या शाळांची संख्या ८० पेक्षा जास्त होती, त्यात तीन हजारांहून अधिक विद्यार्थी शिकत होते आणि विशेष म्हणजे त्यापैकी तीनशेपेक्षा अधिक मुली होत्या असे चपळगावकर यांनी लिहिले आहे.
अमेरिकन मराठी मिशनच्या वतीने मुलींची पहिली शाळा मुंबईत १८२४च्या मार्चमध्ये उघडण्यात आली. देशाच्या या भागात मुलीची ही पहिलीच शाळा होती. गंगाबाई या नावाच्या एक भारतीय शिक्षिका या शाळेत शिकवत असत. मुलींची ही शाळा उघडताच मुंबईतल्या दोन ब्रिटिश महिलांनी या शाळेचा सर्व खर्च उचलण्याची तयारी दाखवली. दुदैवाने त्यानंतर लगेचच मे महिन्यात प्राणघातक कॉलराची भीषण साथ पसरली. या रोगाच्या साथीत मुंबईतील हजारो लोकांचा बळी घेतला. या लोकांमध्ये या मुलींच्या शाळेतील स्कुलमिस्ट्रेस असलेल्या गंगाबाई यांचाही समावेश होता. मृत गंगाबाईंची जागा घेण्यासाठी इतर कुणीही नसल्याने ही शाळा बंद करावी लागली.
अमेरिकन मराठी मिशनच्या १८८१च्या वर्धापनानिमित्त एका अहवालात मिसेस एल. एस. गेट्स लिहितात : ``माझ्या माहितीनुसार मुलींसाठी पहिली शाळा पश्चिम भारतात १८२४ साली स्थापन करण्यात आली. गंगा या नावाच्या मुलीला मिशनरी महिलांनी शिकवले होते. मुलींच्या या पहिल्या शाळेत शिकवण्याचे काम त्यांना देण्यात आले होते. काही ब्रिटिश महिला आणि पुरुषांनी या शाळेचा आर्थिक भर उचलण्याची तयारी दाखवली होती. मात्र कॉलरा साथ आली आणि निष्ठावान गंगा यांचा या प्राणघातक रोगाने बळी घेतला.''
या पहिल्या मुलींच्या शाळेतल्या पहिल्या एतद्देशीय महिला शिक्षिका असलेल्या या गंगाबाईंबद्दल इतर काहीच माहिती उपलब्ध नाही हे सांगायला आम्हाला खूप खेद होतो असे अमेरिकन मराठी मिशनच्या या वर्धापनावेळी सांगितले गेले. या गंगाबाई स्वतः कुठे शिकल्या होत्या? स्त्रीशिक्षणाबाबत प्रचलित समाजात अत्यंत प्रतिकूल भावना असताना या मुलींच्या शाळेत शिक्षिका म्हणून काम करण्याचे धाडस त्यांनी कसे केले? अशी अनेक प्रश्ने काळाच्या उदरात गडप होऊन आतापर्यंत अनुत्तरित राहिली आहेत असे या अहवालात म्हटले आहे.
यदाकदाचित भविष्यकाळातील संशोधनातून देशातील आधुनिक काळातील या पहिल्यावहिल्या एतद्देशीय शिक्षिकेबद्दल माहिती उपलब्ध होऊ शकेल.
अमेरिकन मराठी मिशनच्या मुंबईत टाऊन हॉल येथे ७ नोव्हेंबर १९१३ रोजी झालेल्या शताब्दीसोहोळ्यात भारतीय ख्रिश्चनांच्या वतीने बोलताना बापुराव एन आठवले (बीए, एलएलबी, जेपी) यांनीं म्हटले होते ``
``भारतीय ख्रिस्ती समाजाच्या वतीने येथे बोलताना अमेरीकन मराठी मिशनच्या आमच्या बंधूंनीं केलेल्या कार्याचे आम्ही कौतुक करतो आणि या मिशनच्या शताब्दी सोहोळ्यात आनंदाने सहभागी होत आहोत. या मुद्द्यावर बोलत असताना या देशात स्त्रियांच्या शिक्षणाची मुहूर्तमेढ करणाऱ्या अमेरिकन मराठी मिशनचे आपण सर्वांनी स्तुती करावी असे मी तुम्हा सर्वांनां आवाहन करत आहे. गॉर्डन हॉल आणि सॅम्युएल नॉट यांच्या १८१३ सालच्या आगमनानंतर केवळ अकरा वर्षातच भायखळा येथे मुलींची पहिली शाळा गंगाबाई नावाच्या महिला शिक्षिकेच्या देखरेखीखाली सुरु झाली.. त्याकाळी अंधश्रद्धेच्या खडकातून बाहेर पडलेला हा पाण्याचा झरा वाढत्या ताकदीने देशाच्या कानाकोपऱ्यांत इतक्या प्रमाणात वाढला आहे कि आता आपण पाहतोच आहे कि महिला हल्ली त्यांच्यासाठी स्वतंत्र कॉलेजेस आणि विद्यापीठे उघडण्यात यावी यासाठी संघर्ष करत आहेत.''
``मराठीत उपलब्ध असलेल्या एकोणिसाव्या शतकाच्या इतिहासाचा जेव्हा आपण मागोवा घेतो तेव्हा भारतात झालेल्या ख्रिस्ती धर्माच्या आगमनाने येथील एकूण जीवनांत जे काही बदल झाले त्यांचा सविस्तर, साद्यन्त, तर्कशुद्ध आणि तटस्थ इतिहासच लिहिला गेला नाही याची आपणास जाणीव होते असे ज्येष्ठ साहित्यिक आणि समीक्षक सुधीर रसाळ यांनी म्हटले आहे.
`` भारताच्या सामाजिक इतिहासाची कितीतरी सामग्री ख्रिस्ती साहित्यात दडलेली आहे. जोपर्यंत ख्रिस्ती साधनसामुग्रीचा वापर करून एकोणिसाव्या शतकाचा इतिहास लिहिला जात नाही तोपर्यंत तो पूर्ण झाला असे म्हणता येणार नाही,’’ असे सुधीर रसाळ यांनी माजी न्यायमुर्ती नरेंद्र चपळगावकर यांच्या `सावलीचा शोध’ या पुस्तकाच्या प्रस्तावनेत म्हटले आहे.
ही टिपण्णी सर्वार्थाने खरी आहे याची प्रचिती अमेरीकन मराठी मिशनच्या कार्याचा आणि या संस्थेने मागे ठेवलेल्या अमूल्य दस्तऐवजांचा अभ्यास करताना येते.
मुंबईत भायखळा इथली मुलीची ही पहिली शाळा बंद पडल्यावर लगेचच पुन्हा नव्या जोमाने मुलींची शाळा उघडण्याचे प्रयत्न झाले.
हिंदुस्थानात ब्रिटिश अमदानीत सर्वप्रथम आगमन केलेल्या आणि या देशात पहिल्यांदाच मुलं-मुलींसाठी शाळा सुरु करणाऱ्या आद्य मिशनरी गॉर्डन हॉल यांचे २० मार्च १८२६ रोजी वयाच्या अवघ्या ४१व्या वर्षी नाशिकजवळ दोडी दापुर या गावी निधन झाले, हा अमेरिकन मराठी मिशनला मोठा धक्का होता.
त्यानंतर अमेरिकेतून या मिशनच्या आणखी काही मिशनरींचे मुंबईत आगमन झाले. डेव्हिड ओ अँलन, त्यांच्या पत्नी एज्युबा अँलन, सायरस स्टोन, त्यांच्या पत्नी अँटोसा स्टोन यांचे २९ डिसेंबर १८२७ रोजी आगमन झाले होते आणि त्यांच्या बरोबर आणखी एक व्यक्ती होती.
ती व्यक्ती म्हणजे स्टोन यांच्या जवळच्या नातेवाईक, बहुधा चुलतबहिण, (कझन ) असलेल्या मिस सिंथिया फरार. हिंदुस्थानात येणाऱ्या पहिल्या अविवाहित महिला ख्रिस्ती मिशनरी.
सिंथिया फरार यांची एक अत्यंत महत्त्वाची ओळख म्हणजे समाजसुधारक सावित्रीबाई फुले यांच्या या शिक्षिका.
(पूर्वार्ध)